به گزارش خبرگزاری مهر، در تازهترین اقدام خصمانه علیه جمهوری اسلامی ایران، وزارت جنگ آمریکا (پنتاگون) رسماً اعلام کرد که نیروهای این کشور نفتکش «امتی تیفانی» را که در فهرست تحریمهای ایالات متحده قرار داشته، در منطقه هند-اقیانوس آرام توقیف کردهاند. پنتاگون با انتشار ویدئویی مدعی شد که این عملیات بدون حادثه و با پیاده شدن نیروهای آمریکایی بر روی عرشه نفتکش انجام شده است.
اما مهمتر از آن، خبری است که حوالی ساعت ۸ شب یکشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۵ (۱۹ آوریل ۲۰۲۶) منتشر شد: برای نخستین بار از زمان آغاز جنگ سوم تحمیلی میان ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران، نیروهای آمریکایی به یک کشتی ایرانی شلیک کرده و آن را توقیف کردند. بر اساس این گزارش، کشتی باری ایرانی «توسکا» با ظرفیت حدود ۵ هزار کانتینر که از مالزی عازم ایران بود، توسط نیروی دریایی آمریکا و در چارچوب محاصره دریایی ایران، مورد هجوم مستقیم قرار گرفته، با شلیک تهدیدآمیز متوقف و در نهایت به همراه خدمه و سرنشینان تصرف و توقیف شده است.
ضرورت مقابله قاطع نیروهای نظامی و سیاسی ایران
این اقدام که بیتردید مصداق بارز تجاوز آشکار به حاکمیت ملی و تمامیت ارضی جمهوری اسلامی ایران است، نمیتواند بدون پاسخ باقی بماند. نیروهای مسلح ایران موظفاند با بهرهگیری از همه ظرفیتهای دفاعی و راهبردی خود، نهتنها از تداوم چنین تجاوزاتی جلوگیری کنند، بلکه بازدارندگی لازم را به گونهای ایجاد کنند که تکرار این اقدام برای طرف آمریکایی هزینههای سنگینی به همراه داشته باشد. همچنین دستگاه دیپلماسی و سیاسی کشور باید با ارجاع فوری این موضوع به شورای امنیت سازمان ملل و نهادهای بینالمللی، ضمن افشای رفتار یکجانبهگرایانه آمریکا، زمینه را برای اقدام جمعی جامعه جهانی علیه این تجاوز فراهم کند. سکوت یا واکنش ضعیف در برابر چنین تعرضی، آمریکا را برای نقضهای گستردهتر و خطرناکتر جسور خواهد کرد.
نقض صریح آتشبس و تعارض با روح مذاکره
شایان تأکید است که این اقدام خصمانه، نقض آشکار و بدون ابهام آتشبس موجود میان ایران و آمریکا محسوب میشود. از سوی دیگر، این در حالی رخ میدهد که دولت آمریکا خود را حامی گفتوگو و مذاکره برای حل مناقشات معرفی میکند. اما توقیف نظامی یک کشتی تجاری ایرانی در آبهای بینالمللی – آن هم با شلیک و عملیات نظامی مستقیم – نه تنها با روح مذاکره و تنشزدایی در تضاد کامل است، بلکه نشان میدهد که اقدامات عملی آمریکا در جهت مخالف ادعاهای دیپلماتیک آن حرکت میکند. چنین رفتار دوگانهای اعتماد را به صفر میرساند و برای صدمین بار ثابت میکند که آمریکا یا توانایی یا اراده پایبندی به تعهدات خود را ندارد.
