به گزارش خبرنگار مهر، با نزدیک شدن به جام جهانی ۲۰۲۶، رقابت برای حضور در فهرست تیم ملی ایران به اوج خود رسیده و همین موضوع، برنامهریزی بسیاری از بازیکنان را تحت تأثیر قرار داده است. در این میان، لیگ بیستوپنجم به صحنهای مهم برای دیدهشدن تبدیل شد که بازیکنان تلاش کردند با انتخاب تیمهای مناسب، بیشتر در معرض دید امیر قلعهنویی قرار بگیرند.
همین رویکرد باعث شد برخی از لژیونرهای فوتبال ایران قید ادامه حضور در فوتبال اروپا را بزنند و به لیگ برتر بازگردند. تصمیمی که در نگاه اول میتوانست شانس آنها برای دعوت به تیم ملی را افزایش دهد، اما در عمل برای همه نتیجهبخش نبود.
یکی از این بازیکنان سعید سحرخیزان، مهاجم جوانی بود که از اورنبورگ به استقلال پیوست. او که بهعنوان یکی از مهاجمان مورد توجه کادر فنی تیم ملی شناخته میشد، امیدوار بود با درخشش در لیگ برتر، جایگاهی در میان مهاجمان نامدار تیم ملی برای حضور در جام جهانی پیدا کند. سحرخیزان هرچند نمایشهایی قابل قبول با پیراهن استقلال داشت، اما عملکردش آنقدر چشمگیر نبود که بتواند نظر نهایی قلعهنویی را جلب کرده و به اردوی تیم ملی بازگردد.
در سوی دیگر صادق محرمی قرار دارد. مدافعی که پس از سالها حضور در فوتبال اروپا و بازی برای دینامو زاگرب، با پشت سر گذاشتن یک دوره مصدومیت تصمیم گرفت به فوتبال ایران بازگردد و پیراهن تراکتور را بر تن کند. محرمی نیز با هدف بازگشت به سطح اول فوتبال ملی و جلب نظر کادر فنی، این انتقال را انجام داد، اما او هم نتوانست آنطور که انتظار میرفت در ترکیب تیمش بدرخشد و به گزینهای جدی برای دعوت به تیم ملی تبدیل شود.
این بازگشتها که با امید احیای جایگاه ملی شکل گرفته بود، در نهایت برای این بازیکنان نتیجهای معکوس به همراه داشت. مسیری که قرار بود آنها را به جام جهانی نزدیکتر کند، حالا به یکی از ناکامیهای مهم دوران حرفهایشان تبدیل شده است.
لیگ بیستوپنجم در حالی ادامه پیدا کرد که بیش از هر زمان دیگری نگاهها به عملکرد فردی بازیکنان برای رسیدن به پیراهن تیم ملی دوخته شده بود. اما تجربه این چند بازیکن نشان داد که صرف حضور در لیگ داخلی، تضمینی برای جلب نظر کادر فنی نیست و در نهایت، این کیفیت و ثبات عملکرد است که سرنوشت حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان را تعیین میکند.
